Noem me een anarchist, noem me puberaal, noem me een naïeveling, maar ik was
bij het inmiddels beruchte Project X in Haren. “Hoe was het?”, legendarisch en
de moeite waard om drie en een half uur over te reizen naar de nok van het
land.
Bijvoorbeeld de heenreis, volledig gratis in combinatie met de studenten-week-OV actie van
NS, bleek goed voorbereidt. Vanaf Zwolle een volledige coupé vol X-gangers, en
er werd zelfs speciaal omgeroepen. De heldhaftige zin van de conducteur “Dames
en heren, jongens en meisjes, het volgende station is Haren” fungeerde als één
van de dikste drops van een dubstepfeest, iedereen ging los. De trein schudde
op zijn grondvesten, en toen de deuren open gingen viel onze mond open van
verbazing. Niet alleen onze coupé zat vol, de gehele trein zat vol. Het perron
zat vol. Het andere perron zat vol. Haren was vol. Geen strenge, norse
beveiligers aan de zijkant, nee, de vriendelijke politie keek rustig toe, een
kleine glimlach te bekennen bij wederom een lading 2.0 internetters.
De entree van het festival was karig te noemen, je verwacht dan op zijn minste een leuk decorstukje waar je onderdoor moet lopen. Op drie dranghekken na was er te weinig aan gedaan, daarentegen hadden we wel gratis entree, geen wachtrijen, werden we niet gefouilleerd en hoefden we niet eens onze eigen drank en deodorantbusjes weg te gooien. Kudo’s voor de organisatoren voor die coulance.
Het randprogramma was boven mijn verwachtingen, zo kon je op elke hoek van de straat paarden aaien. Ook had RTV-noord zijn eigenste IEMESTV babbelbox opgebouwd op het feest, waar je je videobericht achter kon laten. Ik deed een Ernst imitatie, “Sorry mam dat ik je weer teleur stel”. Daarnaast werden er feesthoedjes uitgedeeld, reed er een bolderkar met muziek en kon je winkelwagentjes huren. Er waren VIP-decks voor de echte die-hard-harenaars, die rustig op een balkonnetje met een champie over het publiek heen keken. Normaliter hoef je alleen vuurwerk te verwachten tijdens de eindshow, Haren doet niet moeilijk en houdt een vuurwerkshow de gehele avond lang! Zelden dat gemeentes daar een vergunning voor geven. Verder waren de paaldanslantaarnpalen ook een erg leuk initiatief, maar zorg in het vervolg wel even dat ze niet omvallen wanneer er vier man inhangen. En tot slot waren er voldoende agenten met camera’s, waar je, met of zonder fiets te werpen, op de gevoelige plaat gezet kon worden. De foto’s stonden zelfs diezelfde avond al online, dat is ongeveer twee-en-een-halve week eerder dan bij Beachbreak.
De faciliteiten waren echter minder te becomplimenteren, de toiletten in de treinen waren (zoals gewoonlijk) ronduit om van te kotsen, en op het terrein waren geen spoeltoiletten, noch dixies te bekennen. Sorry oude stationsweg 12 dat ik tegen jullie conifeer heb geplast, mocht hij die niet overleven, laat het even weten, dan koop ik wel een nieuwe voor jullie. Of een buxusplant, die kunnen daar beter tegen en zijn ook winterhard. Ook kampte iedereen met een bijna lege telefoon door de lange reis, en wat denk je, nergens een oplaadpunt te bekennen! Haren loste dit anders op, geen internet en geen bereik, dan kun je je telefoon ook niet gebruiken en zal de batterij langer meegaan. Anderzijds snap ik ook wel dat zij MVO bezig willen zijn, maar weet niet of dit helemaal de juiste manier is. Dan even een extra tip voor volgend jaar: het is geen overbodige luxe om plattegrondjes van het festivalterrein uit te delen, vooral als niemand google maps kan gebruiken en je vooraf alle straatnaambordjes weg hebt gehaald.
Waar het volledig misliep was de catering. De reden dat je nergens kon pinnen of munten kon halen, bleek al snel duidelijk. Je had dat helemaal niet nodig aangezien alles dicht was, en dat terwijl na een half uur ons eigen drank toch wel op was. Toen bedacht een kleine groep gezellige feestbeesten (lees: een man of tien compleet gestoorde klapmongolen) om naar de Albert Heijn te gaan. Maar aangezien ze hun bonuskaart niet bijhadden en de winkel op slot zat, besloten ze alles maar gewoon mee te nemen. Gelukkig stonden ook daar onze fotografen om de egoïsten van het stel, die het bier niet uitdeelden maar zelf meenamen, vast te leggen. Na een half uur was daar ook het sfeerbeheer team, met helmen en knuppels, om de duizenden bezoekers vriendelijk te vertellen dat het festival was afgelopen. Wat relatief vroeg was, rond half 10, aangezien de meeste outdoorgelegenheden tegenwoordig tot 1 uur door mogen gaan. Hierop gingen dan ook duizenden bezoekers zeer langzaam terug naar het station voor de officiële afterparty in Groningen. De eerdergenoemde groep gezellige feestbeesten (lees wederom: een man of veertig compleet gestoorde klapmongolen) vond het wel aardig om nog even mee te helpen Haren op te ruimen. Als het BAT gingen zij aan de slag om alvast wat afval op te stoken, wat groen te snoeien, enkele fietsen en auto’s die verkeerd geparkeerd stonden even de les te leren en de lege flessen richting de glasbak te gooien, wat later een M.E. busje bleek te zijn.
Dat het uit de hand zou escaleren was ook wel te voorzien aangezien de organisatrice zelf niet aanwezig was en de beheerder van het terrein (Burgemeester Rob Bats) niet eens wist dat er een feest was. Tenminste, dat blijkt omdat hij de gehele dag riep “Er is hier geen feest” en “Het gaat niet door”. Terwijl er wel een feest was, een goed feest met leuke mensen, wat verder ging in Groningen. Toen kreeg de burgemeester zijn gelijk, er was geen feest meer in Haren. Zoals hij het wilde, geen feest, maar toch ook ver van wat hij wilde. Ik heb Merthe trouwens nog wel een kaartje gestuurd, gewoon om haar even te bedanken, want ik heb het naar mijn zin gehad. Ze krijgt ook een feestje van radio538, met een artiest naar keuze. Maakt iemand daar even een facebookevent voor aan? Vergeet dan bij de privacy instellingen niet te vermelden “alleen zichtbaar voor gezellige mensen”.
Nb. Een festivalcamping was overigens ook niet overbodig, want die vloer van station Zwolle slaapt godverdomme alles behalve comfortabel.
