Liefde en de laatste trein

of het leven van een scharrelkip

Ik ben een scharrelkip, ik zal het maar eerlijk toegeven,
ik pik hier en daar een graantje mee en als het me niet bevalt, dan verhuis ik over naar een ander weiland. Mijn laatste graanveld ligt ergens bij Deurne. Het is een redelijk klein weiland, pure Hollandse grond, maar wel grond waar al een lange tijd niet meer op gescharreld is volgens mij. Enfin, wij gedatet, lang leve de liefde, lang leve de lol. Maar toen kwam het moment, op het station wachten op de laatste trein.

En nu komt dan hetgene wat ik verkeerd deed, we waren ècht aan het wachten op de laatste trein. De fout lag als volgt: je altijd moet wachten op de één na laatste trein.

Het doorslaggevende moment van zoenen is bij mij altijd het moment dat mijn trein arriveert en ik dus in moet stappen. Dan heb je dus ongeveer 10 seconden de tijd om je tong in haar keel te steken en een potje te roeren alsof je leven ervan afhangt. Om dan op een milliseconde na je trein niet te missen. Met de kans dat je nieuwe colbertje tussen de klapdeuren van dat geel-blauwe gedrocht op spoorwegen belandt. Dat terwijl zij ondertussen nog jouw speeksel van haar gezicht aan het afvegen is met de zijkant van haar mouw. Een betreurenswaardige situatie vertel ik je.

Neem dus altijd de één na laatste trein. Herhaal alle stappen die ik zojuist heb beschreven, maar maak van de 10 seconden zoenen, 30 seconden zoenen. Draai jezelf dan om, geeft haar wederom de tijd jouw speeksel van haar gezicht af te vegen, en zeg ‘KUT, mijn trein is al vertrokken!’ terwijl je het verschrikkelijke vertragingsmonster nakijkt.

Doe even alsof je het uiterst vervelend vindt en zeg dan ‘Achja schat, des te meer tijd met jou’. In Deurne vertrekken de treinen ’s avonds om het uur, dus vervolgens heb je een UUR lang de tijd om je natte lap er eens flink uit te hangen en een lekker potje te huigkluiven op zo’n prachtig onderschat station. Terwijl je elke 10 minuten het piepende geluid hoort van iemand die incheckt bij de OV-chipkaart scanner die naast je staat en een dakloze junk een paar meter verderop zijn laatste druppels port naar binnen werkt. Na een uur heb je wel genoeg gehad van dat getongworstel en pak je fijn, alsnog, met een voldaan gevoel de laatste trein naar huis.
Of naar één of ander nieuwe weiland.

Messtival: Ver'baas'end.

Recensie IEMES-week activiteit

Volgens Pieter Bon, directeur van het Fontys ACI, was het ‘per abuis’ dat de toen nog onbekende Messtivalorganisatoren waren ingepland voor de verkeerde excursie. Een excursie die zij notabene al hadden gehad, en enorm tegen vonden vallen. Wat de consequenties ook waren, de klas zou hoe dan ook het uitstapje niet gaan volgen. 'Prima', zei Pieter Bon, 'maar dan krijgen jullie wel een vervangende opdracht'. Waarop de studenten hetzelfde reageerden als Pieter zelf. 'Prima'. Binnen 24 uur was het al compleet geregeld: Messtival zou het heten, wat zou plaatsvinden op het Fontysterrein als feestelijke toevoeging van de IEMESweek.

Pop-up the party
Van één tot zes uur zou het gaan duren, echter had Messtival niet overal rekening mee gehouden. Veel studiecoachlessen waren nog bezig rond die tijd. Terwijl menig student zich tijdens de studieles gedroeg als een duracellkonijntje met redbull op en zichzelf mentaal voor zat te bereiden op een ongelofelijk hard bazenfeest, was het festivalterrein leeg. Met als gevolg dat langzaam de klaslokalen leeg druppelden, en het alles behalve naar hun verwachting was. Als een kop verse dampende soep, die ijskoud blijkt te zijn. Rede genoeg voor de studenten om rechtstreeks teleurgesteld naar huis gingen. Slechts enkele die-hard feestbeesten draaiden af richting het grasveld om het feest toch een kans te geven. Langzaam en moeizaam begon de ‘party’ dus toch ‘up-the-poppen’.

Alcholvrij kinderfeest
Een kleine 80 man had zich herenigt om alsnog een middag te gaan knallen, maar als snel liep men tegen het volgende probleem aan. Pas vanaf vier uur zou er bier geschonken worden, dit terwijl de organisatie al aangeschoten in de rondte liep te springen. Zij hadden namelijk een geheel geheime drankvoorraad (lees: de flessen lagen vooraan op het podium direct in het zicht), waar menig gast zich toch enigzins ongemakkelijk bij voelde en wat het verlangen naar bier enkel vergrootte. Helaas voor de festivalbezoeker: Nog circa 2 uur te gaan voordat je je mond kan zetten aan zo’n natte kouwe rakker, met als gevolg enkele afvallers die het alcoholvrije kinderfeest niet aan konden.

Kwart voor bier: Feestje over.
Kwart voor vier, voor het publiek ook wel bekend als kwart voor bier, eindelijk zou het zover zijn. Nog vijftien minuten afzien en dan kon het bier rijkelijk vloeien. Maar als een neerstortende vuurpijl, als vallen voor de finish, was daar de grootste anti-climax die ik in jaren heb ervaren: Het feestje werd stopgezet. Een grote boze man in donkerpaars draaide de versterker abrupt dicht. Wat dachten we wel niet, iedereen had last van die ongelofelijke graftakkenherrie! Afgelopen met die onzin. Een teleurgestelde meute stond slechts met geopende mond te staren naar de partypooper. Slechts een enkele durfde nog even ‘boe’ te roepen, maar menig feestganger fluisterde slechts ‘wat de fak is dit’.
Gelukkig werd dit ongemakkelijke moment al snel onderbroken door opperbaas Pieter Bon. Hij snelde met de beveiliger mee het ‘Grote Fontys gebouw’ in, iedereen wist dat hij ging praten als Brugman om het Messtival te redden, het was immers ook zijn ‘schuld’.

Het verlossende woord?
Om exact 4 uur kwam hij terug, en de catering had inmiddels de Jupilers al gereed staan, voor het geval dat. Het was wachten op het verlossende woord, boven de versterker werden er wat woorden uitgewisseld en het moment was daar. Marcel, beter bekend als DJ Sergio Silvano, pakte de microfoon en riep iedereen bij zich. ‘Jongens, de muziek stond veelste hard en daarom MOGEN WE DOORGAAN!’. Die zin sloeg in als een bom en het voelde als een orgasme na jarenlange impotentie. Gretig greep men naar het bier, met wel twee, drie of vijf flesjes tegelijk. Pieter had het feest gered als een ware superheld en de groep partyanimals die nog aanwezig was wist het zeker: Nu kan het niet meer stuk. Alle remmen gingen los en nummer na nummer werd er lomp gedanst zoals je alleen in videoclips ziet. Als kers op de taart was daar plots een redbull auto met promotiedames ‘waar het oog ook nog iets aan had’. Geleidelijk ging de muziek toch steeds harder, en werd het publiek nog wilder. De meeste vieze dubstep knalde uit de speakers, opblaaskrokodillen vlogen door de lucht en het gras werd op absurde wijze mishandeld door de grote hoeveelheid springende iemesjes. De resterende uren vlogen voorbij, en al snel werd het laatste nummer gedraait. Gas op die lollie, al was dat niet meer nodig. Want het was me het feestje, weer wel.