De
tijd dat Nederlanders massaal naar onze zuiderburen verhuisden omdat de grond
daar zo goedkoop was, is alweer geschiedenis gebleken. Tot voor kort ging je
natuurlijk nog naar België voor echte Vlaamse frieten of Belgische bieren, maar
na invoering van de Nederlandse wietpas, en de o-zo-ludieke Belgische bierpas
als reactie, durf ik me daarvoor ook niet meer over de grens te vertonen.
Blijkbaar gaat er echter meer mis tussen ons en de zo zeer fatsoenlijke Belgen.
Om te beginnen bij “de 8 van Eindhoven”, “de kopschoppers van stratum” of
misschien zelfs beter benaamd “de 5 vrije in Turnhout” (omdat de
Nederlandse verdachten reeds vast zaten
en de 5 Belgische nog steeds vrij rondlopen, of carnavallen). Voor diegene die
dit niets zegt, het gaat om 8 jongeren die na het uitgaan in Eindhoven zonder
enige aanleiding een voorbijganger zwaar mishandelden. Camerabeelden daarvan
kwamen in verband met de opsporing op Omroep Brabant en dat explodeerde via de
media tot een ware klopjacht op de gasten via de social media. Onder andere
Powned heeft hier een grote rol in gespeeld. De publieke omroep toonde namelijk
ook de beelden, maar gaf daarbij ook de gegevens van de daders. Voor- en
achternaam, plus hun woonplaats. Heel Nederland en België stond vervolgens op
hun achterste poten, omdat de omroep volgens hen totaal verkeerd omging met de privacyrechten van de kopschoppers. Om er nog een schepje bovenop te doen was de roze
plopkap inclusief reporter elke dag in Turnhout te vinden om slechts zijn
journalistieke taak te doen, om precies te zijn wachtte hij elke dag de daders
op bij hun voordeur om ze te bestoken met vragen. Eigenlijk waren het meer
retorische vragen, want de daders gingen toch geen woord loslaten. Deze ‘taak’
werd echter door de Vlaamse media uitgebreid uitgekotst omdat zij van mening
zijn dat (ineens alle) Nederlandse journalisten onethisch, onbeschoft en
asociaal zijn. Voor hen misschien wel de rede waarom mensen spontaan
voorbijgangers willen mishandelen.
Of heeft het te maken met de Eindhovenaar die verdacht wordt voor de
kasteelmoord van vorig jaar in België, waarvan die zaak/onderzoek nu op de
schop ligt, omdat volgens de advocaat van de verdachte Belgische rechters niet
deugen en dom zijn. Dat laatste heeft hij niet zo gezegd letterlijk, maar voor
de handigheid gaan we er maar even vanuit dat hij dat wel dacht. Het hof van
beroep in Gent gaat zich nu opnieuw over wrakingsactie buigen, ondertussen moet
de Nederlander maar gewoon in de cel blijven zitten. Conclusie, verdachte Turnhoutenaren
mogen vrij tot nadere beslissing, verdachte Eindhovenaren blijven vast tot
nadere beslissing. Eigen schuld.
Maar ook de Belgische supermarktketens hekelen de Hollanders. Dit komt omdat
die hun handelsschepen richting het Zuiden hebben gestuurd, ik heb het over de Albert Heijn waarbij tegenwoordig een kwart miljoen Belgen boodschappen kunnen
doen. Opmerkelijk is dat de Belgische consument bijna verliefd lijken te zijn
op onze Appie, de prijzen (hetzelfde als in Nederland) zijn volgens de Belgen
lager dan de Aldi en de winkels zijn “het properst” van allemaal. AH scoorde
dan ook direct de 2e plaats in het rapport van onderzoeksbureau GFK na
een meting naar de klanttevredenheid onder 5000 klanten. Dit alles met het
grote ongenoegen van de huidige Belgische supermarkten, die beweren dat AH uit
is op een prijzenoorlog, en het zien als oneerlijke concurrentie. Vooral als we
dan ook nog eens Bolletje, Schuddebuik en Optimel gaan verkopen, A-merken die
Belgische leveranciers helemaal niet kennen, maar waar de Belgische consumenten
gek op zijn.
Misschien komt deze plotse haat wel doordat de Belgen lucht hebben gekregen van
de nee-schuddende PVV-stemmers die vinden dat we uit de Europese Unie moeten
stappen. Alle moeders vinden het belangrijk dat hun kinderen zelfstandig zijn,
maar het moment dat ze daadwerkelijk op zichzelf willen gaan valt altijd zwaar.
Zo ook Mama-Brussel waarschijnlijk. Vooral wanneer geblondeerde politici en hun
meelopers opstandig om uit-de-EU-referenda gaan schreeuwen, als een kleine opdonder
in de eerdergenoemde Albert Heijn die staat te janken voor het snoepschap. “MAAR
IK WIL DAT ÉÉHÉÉÉCHT!”, om vervolgens onze moeder tevergeefs te laten uitleggen
dat dat niet goed voor je is. Wat trouwens ook typisch Nederlands is volgens de
zuiderburen, dat schreeuwen, want wij zijn enorm luidruchtig, en doordrammers,
dat ook. Daarbij we vinden dat er naar ons, als klein kikkerlandje, toch
geluisterd moet worden. Althans dat bleek uit enquête van De Vlaamse krant De
Standaard over hun ‘noorderburen’.
De enkele Belg die ons nog wel kon waarderen werd spontaan op andere gedachten gebracht door de uitzending van de Keuringsdienst van Waarde over filet
americain. Want dit oerbelgische product hebben wij flink weten te verkrachten
in onze polder volgens de bedenker van het goedje. Onze mengeling van geur-,
kleur- en smaakstoffensaus en rundvlees lijkt in de verre verste nog niet op
zijn ontwerp. Toen hij een broodje filet uit een Hollands pompstation van
reporter aangeboden kreeg, gaf hij aan het niet eens aan te willen raken. Want beste
Nederlanders, over smaak valt niet te twisten, vooral als je geen smaakt hebt.
Ik verwacht dat er de komende tijd wel meer akkefietjes tussen Nederland en
België zullen gaan plaatsvinden, en dat dit door de media keer op keer steeds
verder uitvergroot zal worden. Zowel in Nederland, als in België, want ze
hebben de smaak flink te pakken. Met als gevolg daarvan dat we komende jaren
weer niet de 1e plek op het songfestival halen, omdat alle
buurlanden op elkaar stemmen, en het elkaar gunnen. Behalve België en
Nederland.
Dagelijksemaatregelen
dinsdag 19 februari 2013
zondag 30 december 2012
Want het was me het jaartje, weer wel.
De tijd van jaaroverzichten en lijstjes is aangebroken, en als ware hipster doe ik hier niet aan mee! Of eigenlijk juist wel.
Het jaar van met je kop op Tv
Ja oké, het is volgens velen ´slechts´ Omroep Tilburg, maar toch ben ik er trots op. Vooral omdat het begon als schooltv, en ik het al een stukje toekomstig cultureel erfgoed van Tilburg durf te noemen. Het mooiste is toch wel, dat je zoiets niet alleen kunt, maar een heel team enthousiastelingen om je heen staat. Die allemaal zorgen voor elkaars succes en het succes van het programma, Cup of T. Oh en niet te vergeten dat ik Leon van der Zanden (cabaretier) en Jens Timmermans (radio 538) mocht interviewen! Maar het begon natuurlijk toch wel allemaal met Superpappa, en ook komend jaar ben ik weer te vinden op mijn vaste stekkie, Tilburg Centraal.
Het jaar van presenteren
Niet alleen op TV, maar ook de geweldige ervaring op Impact festival!
En natuurlijk op diverse open podia.
Het jaar van katwijk aan zee
Ps. Mocht je ooit in Katwijk aan zee zijn, ga dan zeker even langs bij Snackbarde Driehoek. Zo huiselijk is zelfs het stationstoilet in Nijmegen niet, die frietenbakster slaapt volgens mij zelfs in die keet.
Het jaar van zat worden
Nog nooit was ik in een jaar zo vaak zat, verder geen commentaar
Het jaar van social media
Want mijn zielige verjaardagsfilmpje werd toch wel erg gewaardeerd door jullie, en opende het jaar mooi. Maar natuurlijk kreeg mega toby de meeste likes en dat is toch ook welverdiend al zeg ik het zelf. Daarnaast natuurlijk de rellen in Haren, en wie stond er weer voorop? Natuurlijk razende reporter Frenkel. Mijn “Festivalrecensie” viel ook goed, en mocht maarliefst 850 keer gelezen worden. En om het jaar mooi af te sluiten was het mijn tweet over Marc Marie die zo’n 50 retweets op zich nam.
Het jaar van Party Jockey Tim
Want DJ T—X is niet meer, Party Jockey Tim. Omdat ik geen DJ ben, nee man, ik kan echt niet mixen.
Maar een feestje bouwen wel! En dat zagen dit jaar onder andere terug in de toiletten van de Melkweg Amsterdam als PleeDJ. Ook op Carnabeats en Plushoutdoor ging het dak eraf, of eigenlijk bij Plush niet, want dat was buiten. Maar dat terzijde. En nog redelijk recent is toch wel die propvolle #clubiemes-tent tijdens de intro, de “seks met die kale scheerschuimparty” sloeg in zoals 21-12-2012 dat juist niet deed.
Het jaar van haar
Want het zat zo, en zo, en zo, of zo.
Het jaar van monster
Maarja, dat is elk jaar.
En net als afgelopen jaar zullen er ook komend jaar nog best wel was misstappen komen, maar ach, dat is volgens mij de beste manier om je schoenen naar succes in te lopen.
Prettige haarwisseling allemaal!
Het jaar van met je kop op Tv
Ja oké, het is volgens velen ´slechts´ Omroep Tilburg, maar toch ben ik er trots op. Vooral omdat het begon als schooltv, en ik het al een stukje toekomstig cultureel erfgoed van Tilburg durf te noemen. Het mooiste is toch wel, dat je zoiets niet alleen kunt, maar een heel team enthousiastelingen om je heen staat. Die allemaal zorgen voor elkaars succes en het succes van het programma, Cup of T. Oh en niet te vergeten dat ik Leon van der Zanden (cabaretier) en Jens Timmermans (radio 538) mocht interviewen! Maar het begon natuurlijk toch wel allemaal met Superpappa, en ook komend jaar ben ik weer te vinden op mijn vaste stekkie, Tilburg Centraal.
![]() |


Het jaar van presenteren
Niet alleen op TV, maar ook de geweldige ervaring op Impact festival!
En natuurlijk op diverse open podia.
Het jaar van katwijk aan zee
Denk je van die gestoorde “Kattukkers” af te zijn na de meivakantie, mag je
naderhand in de zomer alsnog 4 weken in
quarantaine daar. In de weide omgeving is daar geen Brabander te bekennen en om
het nog een tikkeltje erger te maken stikte het wel van de bratwurstvretende,
heino-aanbiddende Duitsers. Al met al valt er natuurlijk niets slechts over te
zeggen, want Kale Karel (horecaeigenaar, tenminste, hij deed alsof) en zijn
crew wisten wel hoe ze een feestje moesten bouwen. En alle complimenten over de
kwaliteit van de animatie die we daar neer hebben mogen zetten als drietal,
strelen toch wel je ego. Het maken van een lipdub, je eigen restaurant en poolparty
trouwens ook. Ik heb er weinig woorden voor, kijk maar gewoon even.
Ps. Mocht je ooit in Katwijk aan zee zijn, ga dan zeker even langs bij Snackbarde Driehoek. Zo huiselijk is zelfs het stationstoilet in Nijmegen niet, die frietenbakster slaapt volgens mij zelfs in die keet.
Het jaar van zat worden
Nog nooit was ik in een jaar zo vaak zat, verder geen commentaar
Het jaar van social media
Want mijn zielige verjaardagsfilmpje werd toch wel erg gewaardeerd door jullie, en opende het jaar mooi. Maar natuurlijk kreeg mega toby de meeste likes en dat is toch ook welverdiend al zeg ik het zelf. Daarnaast natuurlijk de rellen in Haren, en wie stond er weer voorop? Natuurlijk razende reporter Frenkel. Mijn “Festivalrecensie” viel ook goed, en mocht maarliefst 850 keer gelezen worden. En om het jaar mooi af te sluiten was het mijn tweet over Marc Marie die zo’n 50 retweets op zich nam.
Ik dacht 'godver, gaat dat brandalarm nu alweer voor niets af?!', maar het bleek marc marie huijbregts op tv.
— Frenkel (@TimFrenken) December 26, 2012
Het jaar van Party Jockey Tim
Want DJ T—X is niet meer, Party Jockey Tim. Omdat ik geen DJ ben, nee man, ik kan echt niet mixen.
Maar een feestje bouwen wel! En dat zagen dit jaar onder andere terug in de toiletten van de Melkweg Amsterdam als PleeDJ. Ook op Carnabeats en Plushoutdoor ging het dak eraf, of eigenlijk bij Plush niet, want dat was buiten. Maar dat terzijde. En nog redelijk recent is toch wel die propvolle #clubiemes-tent tijdens de intro, de “seks met die kale scheerschuimparty” sloeg in zoals 21-12-2012 dat juist niet deed.
Het jaar van haar
Want het zat zo, en zo, en zo, of zo.
Het jaar van monster
Maarja, dat is elk jaar.
En net als afgelopen jaar zullen er ook komend jaar nog best wel was misstappen komen, maar ach, dat is volgens mij de beste manier om je schoenen naar succes in te lopen.
Prettige haarwisseling allemaal!
maandag 24 september 2012
Festivalrecensie: Project X
Noem me een anarchist, noem me puberaal, noem me een naïeveling, maar ik was
bij het inmiddels beruchte Project X in Haren. “Hoe was het?”, legendarisch en
de moeite waard om drie en een half uur over te reizen naar de nok van het
land.
Bijvoorbeeld de heenreis, volledig gratis in combinatie met de studenten-week-OV actie van
NS, bleek goed voorbereidt. Vanaf Zwolle een volledige coupé vol X-gangers, en
er werd zelfs speciaal omgeroepen. De heldhaftige zin van de conducteur “Dames
en heren, jongens en meisjes, het volgende station is Haren” fungeerde als één
van de dikste drops van een dubstepfeest, iedereen ging los. De trein schudde
op zijn grondvesten, en toen de deuren open gingen viel onze mond open van
verbazing. Niet alleen onze coupé zat vol, de gehele trein zat vol. Het perron
zat vol. Het andere perron zat vol. Haren was vol. Geen strenge, norse
beveiligers aan de zijkant, nee, de vriendelijke politie keek rustig toe, een
kleine glimlach te bekennen bij wederom een lading 2.0 internetters.
De entree van het festival was karig te noemen, je verwacht dan op zijn minste een leuk decorstukje waar je onderdoor moet lopen. Op drie dranghekken na was er te weinig aan gedaan, daarentegen hadden we wel gratis entree, geen wachtrijen, werden we niet gefouilleerd en hoefden we niet eens onze eigen drank en deodorantbusjes weg te gooien. Kudo’s voor de organisatoren voor die coulance.
Het randprogramma was boven mijn verwachtingen, zo kon je op elke hoek van de straat paarden aaien. Ook had RTV-noord zijn eigenste IEMESTV babbelbox opgebouwd op het feest, waar je je videobericht achter kon laten. Ik deed een Ernst imitatie, “Sorry mam dat ik je weer teleur stel”. Daarnaast werden er feesthoedjes uitgedeeld, reed er een bolderkar met muziek en kon je winkelwagentjes huren. Er waren VIP-decks voor de echte die-hard-harenaars, die rustig op een balkonnetje met een champie over het publiek heen keken. Normaliter hoef je alleen vuurwerk te verwachten tijdens de eindshow, Haren doet niet moeilijk en houdt een vuurwerkshow de gehele avond lang! Zelden dat gemeentes daar een vergunning voor geven. Verder waren de paaldanslantaarnpalen ook een erg leuk initiatief, maar zorg in het vervolg wel even dat ze niet omvallen wanneer er vier man inhangen. En tot slot waren er voldoende agenten met camera’s, waar je, met of zonder fiets te werpen, op de gevoelige plaat gezet kon worden. De foto’s stonden zelfs diezelfde avond al online, dat is ongeveer twee-en-een-halve week eerder dan bij Beachbreak.
De faciliteiten waren echter minder te becomplimenteren, de toiletten in de treinen waren (zoals gewoonlijk) ronduit om van te kotsen, en op het terrein waren geen spoeltoiletten, noch dixies te bekennen. Sorry oude stationsweg 12 dat ik tegen jullie conifeer heb geplast, mocht hij die niet overleven, laat het even weten, dan koop ik wel een nieuwe voor jullie. Of een buxusplant, die kunnen daar beter tegen en zijn ook winterhard. Ook kampte iedereen met een bijna lege telefoon door de lange reis, en wat denk je, nergens een oplaadpunt te bekennen! Haren loste dit anders op, geen internet en geen bereik, dan kun je je telefoon ook niet gebruiken en zal de batterij langer meegaan. Anderzijds snap ik ook wel dat zij MVO bezig willen zijn, maar weet niet of dit helemaal de juiste manier is. Dan even een extra tip voor volgend jaar: het is geen overbodige luxe om plattegrondjes van het festivalterrein uit te delen, vooral als niemand google maps kan gebruiken en je vooraf alle straatnaambordjes weg hebt gehaald.
Waar het volledig misliep was de catering. De reden dat je nergens kon pinnen of munten kon halen, bleek al snel duidelijk. Je had dat helemaal niet nodig aangezien alles dicht was, en dat terwijl na een half uur ons eigen drank toch wel op was. Toen bedacht een kleine groep gezellige feestbeesten (lees: een man of tien compleet gestoorde klapmongolen) om naar de Albert Heijn te gaan. Maar aangezien ze hun bonuskaart niet bijhadden en de winkel op slot zat, besloten ze alles maar gewoon mee te nemen. Gelukkig stonden ook daar onze fotografen om de egoïsten van het stel, die het bier niet uitdeelden maar zelf meenamen, vast te leggen. Na een half uur was daar ook het sfeerbeheer team, met helmen en knuppels, om de duizenden bezoekers vriendelijk te vertellen dat het festival was afgelopen. Wat relatief vroeg was, rond half 10, aangezien de meeste outdoorgelegenheden tegenwoordig tot 1 uur door mogen gaan. Hierop gingen dan ook duizenden bezoekers zeer langzaam terug naar het station voor de officiële afterparty in Groningen. De eerdergenoemde groep gezellige feestbeesten (lees wederom: een man of veertig compleet gestoorde klapmongolen) vond het wel aardig om nog even mee te helpen Haren op te ruimen. Als het BAT gingen zij aan de slag om alvast wat afval op te stoken, wat groen te snoeien, enkele fietsen en auto’s die verkeerd geparkeerd stonden even de les te leren en de lege flessen richting de glasbak te gooien, wat later een M.E. busje bleek te zijn.
Dat het uit de hand zou escaleren was ook wel te voorzien aangezien de organisatrice zelf niet aanwezig was en de beheerder van het terrein (Burgemeester Rob Bats) niet eens wist dat er een feest was. Tenminste, dat blijkt omdat hij de gehele dag riep “Er is hier geen feest” en “Het gaat niet door”. Terwijl er wel een feest was, een goed feest met leuke mensen, wat verder ging in Groningen. Toen kreeg de burgemeester zijn gelijk, er was geen feest meer in Haren. Zoals hij het wilde, geen feest, maar toch ook ver van wat hij wilde. Ik heb Merthe trouwens nog wel een kaartje gestuurd, gewoon om haar even te bedanken, want ik heb het naar mijn zin gehad. Ze krijgt ook een feestje van radio538, met een artiest naar keuze. Maakt iemand daar even een facebookevent voor aan? Vergeet dan bij de privacy instellingen niet te vermelden “alleen zichtbaar voor gezellige mensen”.
Nb. Een festivalcamping was overigens ook niet overbodig, want die vloer van station Zwolle slaapt godverdomme alles behalve comfortabel.
dinsdag 27 maart 2012
Liefde en de laatste trein
of het leven van een scharrelkip
Ik ben een scharrelkip, ik zal het maar eerlijk toegeven,
ik pik hier en daar een graantje mee en als het me niet bevalt, dan verhuis ik over naar een ander weiland. Mijn laatste graanveld ligt ergens bij Deurne. Het is een redelijk klein weiland, pure Hollandse grond, maar wel grond waar al een lange tijd niet meer op gescharreld is volgens mij. Enfin, wij gedatet, lang leve de liefde, lang leve de lol. Maar toen kwam het moment, op het station wachten op de laatste trein.
En nu komt dan hetgene wat ik verkeerd deed, we waren ècht aan het wachten op de laatste trein. De fout lag als volgt: je altijd moet wachten op de één na laatste trein.
Het doorslaggevende moment van zoenen is bij mij altijd het moment dat mijn trein arriveert en ik dus in moet stappen. Dan heb je dus ongeveer 10 seconden de tijd om je tong in haar keel te steken en een potje te roeren alsof je leven ervan afhangt. Om dan op een milliseconde na je trein niet te missen. Met de kans dat je nieuwe colbertje tussen de klapdeuren van dat geel-blauwe gedrocht op spoorwegen belandt. Dat terwijl zij ondertussen nog jouw speeksel van haar gezicht aan het afvegen is met de zijkant van haar mouw. Een betreurenswaardige situatie vertel ik je.
Neem dus altijd de één na laatste trein. Herhaal alle stappen die ik zojuist heb beschreven, maar maak van de 10 seconden zoenen, 30 seconden zoenen. Draai jezelf dan om, geeft haar wederom de tijd jouw speeksel van haar gezicht af te vegen, en zeg ‘KUT, mijn trein is al vertrokken!’ terwijl je het verschrikkelijke vertragingsmonster nakijkt.
Doe even alsof je het uiterst vervelend vindt en zeg dan ‘Achja schat, des te meer tijd met jou’. In Deurne vertrekken de treinen ’s avonds om het uur, dus vervolgens heb je een UUR lang de tijd om je natte lap er eens flink uit te hangen en een lekker potje te huigkluiven op zo’n prachtig onderschat station. Terwijl je elke 10 minuten het piepende geluid hoort van iemand die incheckt bij de OV-chipkaart scanner die naast je staat en een dakloze junk een paar meter verderop zijn laatste druppels port naar binnen werkt. Na een uur heb je wel genoeg gehad van dat getongworstel en pak je fijn, alsnog, met een voldaan gevoel de laatste trein naar huis.
Of naar één of ander nieuwe weiland.
maandag 12 maart 2012
Messtival: Ver'baas'end.
Recensie IEMES-week activiteit
Volgens Pieter Bon, directeur van het Fontys ACI, was het ‘per abuis’ dat de toen nog onbekende Messtivalorganisatoren waren ingepland voor de verkeerde excursie. Een excursie die zij notabene al hadden gehad, en enorm tegen vonden vallen. Wat de consequenties ook waren, de klas zou hoe dan ook het uitstapje niet gaan volgen. 'Prima', zei Pieter Bon, 'maar dan krijgen jullie wel een vervangende opdracht'. Waarop de studenten hetzelfde reageerden als Pieter zelf. 'Prima'. Binnen 24 uur was het al compleet geregeld: Messtival zou het heten, wat zou plaatsvinden op het Fontysterrein als feestelijke toevoeging van de IEMESweek.
Pop-up the party
Van één tot zes uur zou het gaan duren, echter had Messtival niet overal rekening mee gehouden. Veel studiecoachlessen waren nog bezig rond die tijd. Terwijl menig student zich tijdens de studieles gedroeg als een duracellkonijntje met redbull op en zichzelf mentaal voor zat te bereiden op een ongelofelijk hard bazenfeest, was het festivalterrein leeg. Met als gevolg dat langzaam de klaslokalen leeg druppelden, en het alles behalve naar hun verwachting was. Als een kop verse dampende soep, die ijskoud blijkt te zijn. Rede genoeg voor de studenten om rechtstreeks teleurgesteld naar huis gingen. Slechts enkele die-hard feestbeesten draaiden af richting het grasveld om het feest toch een kans te geven. Langzaam en moeizaam begon de ‘party’ dus toch ‘up-the-poppen’.
Alcholvrij kinderfeest
Een kleine 80 man had zich herenigt om alsnog een middag te gaan knallen, maar als snel liep men tegen het volgende probleem aan. Pas vanaf vier uur zou er bier geschonken worden, dit terwijl de organisatie al aangeschoten in de rondte liep te springen. Zij hadden namelijk een geheel geheime drankvoorraad (lees: de flessen lagen vooraan op het podium direct in het zicht), waar menig gast zich toch enigzins ongemakkelijk bij voelde en wat het verlangen naar bier enkel vergrootte. Helaas voor de festivalbezoeker: Nog circa 2 uur te gaan voordat je je mond kan zetten aan zo’n natte kouwe rakker, met als gevolg enkele afvallers die het alcoholvrije kinderfeest niet aan konden.
Kwart voor bier: Feestje over.
Kwart voor vier, voor het publiek ook wel bekend als kwart voor bier, eindelijk zou het zover zijn. Nog vijftien minuten afzien en dan kon het bier rijkelijk vloeien. Maar als een neerstortende vuurpijl, als vallen voor de finish, was daar de grootste anti-climax die ik in jaren heb ervaren: Het feestje werd stopgezet. Een grote boze man in donkerpaars draaide de versterker abrupt dicht. Wat dachten we wel niet, iedereen had last van die ongelofelijke graftakkenherrie! Afgelopen met die onzin. Een teleurgestelde meute stond slechts met geopende mond te staren naar de partypooper. Slechts een enkele durfde nog even ‘boe’ te roepen, maar menig feestganger fluisterde slechts ‘wat de fak is dit’.
Gelukkig werd dit ongemakkelijke moment al snel onderbroken door opperbaas Pieter Bon. Hij snelde met de beveiliger mee het ‘Grote Fontys gebouw’ in, iedereen wist dat hij ging praten als Brugman om het Messtival te redden, het was immers ook zijn ‘schuld’.
Het verlossende woord?
Om exact 4 uur kwam hij terug, en de catering had inmiddels de Jupilers al gereed staan, voor het geval dat. Het was wachten op het verlossende woord, boven de versterker werden er wat woorden uitgewisseld en het moment was daar. Marcel, beter bekend als DJ Sergio Silvano, pakte de microfoon en riep iedereen bij zich. ‘Jongens, de muziek stond veelste hard en daarom MOGEN WE DOORGAAN!’. Die zin sloeg in als een bom en het voelde als een orgasme na jarenlange impotentie. Gretig greep men naar het bier, met wel twee, drie of vijf flesjes tegelijk. Pieter had het feest gered als een ware superheld en de groep partyanimals die nog aanwezig was wist het zeker: Nu kan het niet meer stuk. Alle remmen gingen los en nummer na nummer werd er lomp gedanst zoals je alleen in videoclips ziet. Als kers op de taart was daar plots een redbull auto met promotiedames ‘waar het oog ook nog iets aan had’. Geleidelijk ging de muziek toch steeds harder, en werd het publiek nog wilder. De meeste vieze dubstep knalde uit de speakers, opblaaskrokodillen vlogen door de lucht en het gras werd op absurde wijze mishandeld door de grote hoeveelheid springende iemesjes. De resterende uren vlogen voorbij, en al snel werd het laatste nummer gedraait. Gas op die lollie, al was dat niet meer nodig. Want het was me het feestje, weer wel.
Volgens Pieter Bon, directeur van het Fontys ACI, was het ‘per abuis’ dat de toen nog onbekende Messtivalorganisatoren waren ingepland voor de verkeerde excursie. Een excursie die zij notabene al hadden gehad, en enorm tegen vonden vallen. Wat de consequenties ook waren, de klas zou hoe dan ook het uitstapje niet gaan volgen. 'Prima', zei Pieter Bon, 'maar dan krijgen jullie wel een vervangende opdracht'. Waarop de studenten hetzelfde reageerden als Pieter zelf. 'Prima'. Binnen 24 uur was het al compleet geregeld: Messtival zou het heten, wat zou plaatsvinden op het Fontysterrein als feestelijke toevoeging van de IEMESweek.
Pop-up the party
Van één tot zes uur zou het gaan duren, echter had Messtival niet overal rekening mee gehouden. Veel studiecoachlessen waren nog bezig rond die tijd. Terwijl menig student zich tijdens de studieles gedroeg als een duracellkonijntje met redbull op en zichzelf mentaal voor zat te bereiden op een ongelofelijk hard bazenfeest, was het festivalterrein leeg. Met als gevolg dat langzaam de klaslokalen leeg druppelden, en het alles behalve naar hun verwachting was. Als een kop verse dampende soep, die ijskoud blijkt te zijn. Rede genoeg voor de studenten om rechtstreeks teleurgesteld naar huis gingen. Slechts enkele die-hard feestbeesten draaiden af richting het grasveld om het feest toch een kans te geven. Langzaam en moeizaam begon de ‘party’ dus toch ‘up-the-poppen’.
Alcholvrij kinderfeest
Een kleine 80 man had zich herenigt om alsnog een middag te gaan knallen, maar als snel liep men tegen het volgende probleem aan. Pas vanaf vier uur zou er bier geschonken worden, dit terwijl de organisatie al aangeschoten in de rondte liep te springen. Zij hadden namelijk een geheel geheime drankvoorraad (lees: de flessen lagen vooraan op het podium direct in het zicht), waar menig gast zich toch enigzins ongemakkelijk bij voelde en wat het verlangen naar bier enkel vergrootte. Helaas voor de festivalbezoeker: Nog circa 2 uur te gaan voordat je je mond kan zetten aan zo’n natte kouwe rakker, met als gevolg enkele afvallers die het alcoholvrije kinderfeest niet aan konden.
Kwart voor bier: Feestje over.
Kwart voor vier, voor het publiek ook wel bekend als kwart voor bier, eindelijk zou het zover zijn. Nog vijftien minuten afzien en dan kon het bier rijkelijk vloeien. Maar als een neerstortende vuurpijl, als vallen voor de finish, was daar de grootste anti-climax die ik in jaren heb ervaren: Het feestje werd stopgezet. Een grote boze man in donkerpaars draaide de versterker abrupt dicht. Wat dachten we wel niet, iedereen had last van die ongelofelijke graftakkenherrie! Afgelopen met die onzin. Een teleurgestelde meute stond slechts met geopende mond te staren naar de partypooper. Slechts een enkele durfde nog even ‘boe’ te roepen, maar menig feestganger fluisterde slechts ‘wat de fak is dit’.
Gelukkig werd dit ongemakkelijke moment al snel onderbroken door opperbaas Pieter Bon. Hij snelde met de beveiliger mee het ‘Grote Fontys gebouw’ in, iedereen wist dat hij ging praten als Brugman om het Messtival te redden, het was immers ook zijn ‘schuld’.
Het verlossende woord?
Om exact 4 uur kwam hij terug, en de catering had inmiddels de Jupilers al gereed staan, voor het geval dat. Het was wachten op het verlossende woord, boven de versterker werden er wat woorden uitgewisseld en het moment was daar. Marcel, beter bekend als DJ Sergio Silvano, pakte de microfoon en riep iedereen bij zich. ‘Jongens, de muziek stond veelste hard en daarom MOGEN WE DOORGAAN!’. Die zin sloeg in als een bom en het voelde als een orgasme na jarenlange impotentie. Gretig greep men naar het bier, met wel twee, drie of vijf flesjes tegelijk. Pieter had het feest gered als een ware superheld en de groep partyanimals die nog aanwezig was wist het zeker: Nu kan het niet meer stuk. Alle remmen gingen los en nummer na nummer werd er lomp gedanst zoals je alleen in videoclips ziet. Als kers op de taart was daar plots een redbull auto met promotiedames ‘waar het oog ook nog iets aan had’. Geleidelijk ging de muziek toch steeds harder, en werd het publiek nog wilder. De meeste vieze dubstep knalde uit de speakers, opblaaskrokodillen vlogen door de lucht en het gras werd op absurde wijze mishandeld door de grote hoeveelheid springende iemesjes. De resterende uren vlogen voorbij, en al snel werd het laatste nummer gedraait. Gas op die lollie, al was dat niet meer nodig. Want het was me het feestje, weer wel.
vrijdag 10 februari 2012
Ochtend dilemma
Ik word al moeilijk wakker,
ik sta al moeilijk op,
met een hekel aan mijn wekker,
met een hekel aan de douchekop.
Dan gaat alles zonder tempo,
Dan gaat alles zonder tempo,
dan gaat alles zonder lach,
want je ogen openen in de shampoo,
dat prikt de hele dag.
Abonneren op:
Posts (Atom)









